தற்பெருமை பேரழிவு

தன்னைத்தானே பெருமையாக நினைத்து கொள்வது அனைத்து உள்ளத்து நோய்களுக்கும் வேராக அமைகிறது.

முதல் பாவத்தின் அடித்தளம்

இப்பிரபஞ்சத்தில் நிகழ்ந்த முதல் பாவம் இப்லீஸால் செய்யப்பட்டது. அவனே பாவத்தின் விதையை விதைத்தான். அல்லாஹ் ஆதம் (அலை) அவர்களைப் படைத்து, அனைத்து வானவர்களையும் அவருக்குப் பணியுமாறு கட்டளையிட்டபோது இப்லீஸ் மறுத்துவிட்டான்.

அவன் கூறினான்:

“أَنَا خَيْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِي مِن نَّارٍ وَخَلَقْتَهُ مِن طِينٍ”

பொருள்: “நான் அவரை விடச் சிறந்தவன்; என்னை நீங்கள் நெருப்பால் படைத்தீர்கள், அவரையோ களிமண்ணால் படைத்தீர்கள்”

— ஸூரா ஸாத்: 76

நெருப்பு களிமண்ணை விட மேலானது, எனவே நான் அவரை விடச் சிறந்தவன், நான் ஏன் அவருக்குப் பணிய வேண்டும் என்றான். இதுவே பிரபஞ்சத்தில் நிகழ்ந்த முதல் வரம்புமீறல்.

இந்தப் பாவத்தின் அடித்தளம் கர்வமும், “நான் அவரை விடச் சிறந்தவன்” என்ற எண்ணமுமே ஆகும். இதன் காரணமாக அல்லாஹ் அவனைத் தனது சந்நிதியை விட்டும் விரட்டப்பட்டவனாக்கினான். இதிலிருந்து எல்லாப் பாவங்களின் ஆணிவேரும் “பெருமை” என்பது தெளிவாகிறது.

அனைத்துப் பாவங்களின் வேர் “பெருமை”

பெருமையிலிருந்தே கோபம், பொறாமை, குரோதம், பிறர் மனதை நோகடித்தல், புறம்பேசுதல் போன்ற அனைத்துத் தீமைகளும் பிறக்கின்றன. உள்ளத்தில் பணிவு உருவாகாத வரை இந்தத் தீமைகளிலிருந்து விடுதலை பெற முடியாது. எனவே ஓர் இறைநம்பிக்கையாளர் பணிவைக் கையாள்வது கட்டாயக் கடமையாகும்.

பணிவின் எதார்த்த உண்மை

“தவாழுஃ” என்பது ஓர் அரபுச் சொல். இதன் பொருள் “தன்னை மற்றவர்களை விடக் குறைந்த தகுதியுடையவராக எண்ணுதல்” என்பதாகும். வாய்வார்த்தையாகத் தன்னை எளியவனாகக் கூறிக்கொள்வது மட்டும் பணிவாகாது.

இன்று பலர் தங்களை “அடியேன்”, “எளியவன்”, “பாவியான நான்” என்று வார்த்தைகளால் கூறிக்கொண்டால் பணிவு கிடைத்துவிட்டதாக நினைக்கிறார்கள். ஆனால் பணிவு என்பது வாயால் சொல்வதல்ல; உள்ளத்தால் தன்னை உண்மையிலேயே அற்பமாக உணர்வதாகும்.

“எனக்கு எந்தச் சிறப்பும் இல்லை; என்னால் ஒரு நற்செயல் நடக்கிறது என்றால் அது அல்லாஹ்வின் அருளும் கிருபையுமே அன்றி என் திறமையல்ல” என்று உணர்வதே உண்மையான பணிவு.

இந்த நிலையை உள்ளத்தில் அடைந்துவிட்டால், நாவால் என்ன வார்த்தை கூறினாலும் பரவாயில்லை. இந்தப் பணிவை அடைபவருக்கு அல்லாஹ் உயர்வை அளிக்கிறான்.

பெருமானார் (ஸல்) அவர்களின் பணிவு

ஹஜ்ரத் அனஸ் (ரலி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: பெருமானார் (ஸல்) அவர்களிடம் எவரேனும் கைலாகு (முஸாஃபஹா) செய்தால், அவர் கையை எடுக்கும் வரை நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் கையை இழுத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள்; அவர் முகத்தைத் திருப்பும் வரை தம் முகத்தைத் திருப்ப மாட்டார்கள். சபையில் அமரும்போது பிறரை விடத் தம் முழங்கால்களை முன்னிறுத்தி ஓர் ஆடம்பர மேட்டிமையுடன் அமர மாட்டார்கள்.

— திர்மிதி

பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் மக்களுடன் மக்களாகவே அமர்வார்கள்; வெளியூர் நபர்கள் வந்தால் யார் நபி என்று அடையாளம் காண முடியாத அளவுக்கு எளிமையாக இருப்பார்கள்.

பெருமானார் (ஸல்) அவர்களின் நடை

நபி (ஸல்) அவர்கள் சாய்ந்து அமர்ந்து சாப்பிட்டதில்லை; தமக்குப் பின்னால் மக்கள் வரிசையாகத் தொடர்ந்து நடந்து வருவதையும் அவர்கள் விரும்பியதில்லை. தனக்குப் பின்னால் மக்கள் திரண்டு வருவதை ஒரு மனிதன் அனுமதிக்கும்போது, அவனது உள்ளத்தில் சாத்தான் சுயபெருமையை ஊதிப்பெருக்கிவிடுவான்.

இறைவனை அடைவதற்கான வழி அடிமைத்தனமும் (அப்திய்யத்), தன்னை அழித்துக்கொள்வதும் (ஃபனா), பணிவுமே ஆகும்.

ஒரு நன்மையைச் செய்யும்போது:

1. பணிவு: “என் சொந்த ஆற்றலால் இதைச் செய்யவில்லை; நான் பலவீனமானவன்” என்று உணர்வது.
2. நன்றி: “இறைவனே தன் பேரருளால் எனக்கு இந்த நற்செயலைச் செய்யத் தவ்ஃபீக் அளித்தான்” என்று அவனுக்கு நன்றி செலுத்துவது.

இது போன்று மனதுடன் பேசி அங்கே எழும் தற்பெருமைகளை களைய வேண்டும். ஏனெனில், உலக ஆதாய எண்ணத்துடன் செய்யப்படும் நற்செயலை அல்லாஹ் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை

தற்பெருமை எண்ணம் அல்லாஹ்வுக்கு இணைவைத்தல் (ஷிர்க்) எனும் பெரும்பாவத்தில் கொண்டு போய் சேர்த்துவிடும் என்பதால் அதில் மிக்க கவனத்துடன் இருக்க வேண்டும்.