ஒருமுறை ஒரு மனிதர் இமாம் அலி (ரலி) அவர்களிடம் வந்து, ‘அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! நான் ஒரு பெரிய பிரச்சனையுடன் வந்துள்ளேன். அதற்கு தங்களிடம் தீர்வு வேண்டுகிறேன்’ என்றார்.
இமாம் அலி (ரலி) அவர்கள், ‘உமது பிரச்சனை என்னவென்று சொல்லும்’ என்றார்கள்.
அந்த மனிதர் கூறினார்:
‘என்னிடம் இந்த உலகில் ஒரு சிறிய வீடும், அதில் ஒரு சிறிய தோட்டமும் மட்டுமே உள்ளது. அந்தத் தோட்டத்தில் ஒரே ஒரு பேரீச்சை மரம் இருக்கிறது. அந்த மரத்தில் ஆண்டுதோறும் பன்னிரெண்டு பேரீச்சைக் குலைகள் காய்க்கும். நான் எனது குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரத்திற்காக அந்தப் பன்னிரெண்டு குலைகளையும் நம்பியே இருக்கிறேன். ஒவ்வொரு மாதத்திற்கும் ஒரு குலை வீதம் ஆண்டு முழுவதும் அதைக் கொண்டு பசியைத் தீர்த்துக் கொள்வோம்.
ஆனால், இந்த ஆண்டு அந்தப் பன்னிரெண்டு குலைகளில் ஒன்று காய்ந்து கருகிவிட்டது. இப்போது என்னிடம் பதினொரு குலைகள் மட்டுமே உள்ளன. பதினோராவது மாதம் முடிந்த பிறகு, பன்னிரெண்டாவது மாதத்திற்கு என் குடும்பத்திற்கு உணவிற்கு என்ன செய்வேன் என்ற கவலையில் நான் உங்களிடம் வந்துள்ளேன்’ என்றார்.
அதைக் கேட்ட இமாம் அலி (ரலி) அவர்கள், ‘நீ உடனே உனது மரத்திற்குச் சென்று, எஞ்சியிருக்கும் குலைகளில் ஒன்றைப் பறித்து என்னிடம் கொண்டு வா’ என்றார்கள்.
அந்த மனிதர் ஆச்சரியத்துடன், ‘அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! என்னிடமே ஏற்கனவே ஒன்று குறைவாக இருக்கிறது என்று சொல்லும் போது, நீங்கள் மற்றொன்றையும் பறித்துச் வரச் சொல்கிறீர்களே’ எனக் கேட்டார்.
அதற்கு இமாம் அலி (ரலி), ‘அஹ்லுல் பைத்தாகிய என்மீது உமக்கு நம்பிக்கை இல்லையா?’ என்று கேட்டார்கள்.
உடனே அந்த மனிதர், ‘நிச்சயமாக இருக்கிறது’ என்று கூறிவிட்டு, ஒரு குலையைப் பறித்து வந்து இமாமிடம் கொடுத்தார்.
இமாம் அலி (ரலி) அவரிடம், ‘இதை எடுத்துக் கொண்டு நகரின் ஓரத்திலுள்ள ஒரு ஏழை விதவைப் பெண்ணின் வீட்டிற்குச் செல். அவளுக்கு அனாதை குழந்தைகள் உள்ளனர். அவர்களிடம் போய் ‘அமீருல் முஃமினீன் இதை உங்களுக்குக் கொடுத்தனுப்பினார்’ என்று சொல்’ என்றார்கள்.
அந்த மனிதர் அந்தப் பெண்ணின் வீட்டிற்குச் சென்று கதவைத் தட்டினார். உள்ளிருந்து அந்தப் பெண், ‘யார் அது?’ என்று கேட்டார்.
அந்த மனிதர், ‘இமாம் அலி (ரலி) அவர்கள் இந்த பேரீச்சைக் குலையை உங்களுக்குக் கொடுத்தனுப்பினார்’ என்றார்.
அதற்கு அந்தப் பெண், ‘இதை அவரிடமே திருப்பி எடுத்துச் செல்லுங்கள். இன்று இரவு உண்பதற்கு எங்களிடம் உணவு இருக்கிறது’ என்றார்.
அந்த மனிதர் மீண்டும் இமாமிடம் வந்து விஷயத்தைக் கூறினார். இமாம் அலி (ரலி) அவர்கள், ‘மீண்டும் அவளிடம் செல். இதை நாளைக்காக வைத்துக் கொள்ளச் சொல்’ என்றார்கள்.
அவர் மீண்டும் சென்று அந்தப் பெண்ணிடம், ‘இதை நாளைக்காக வைத்துக் கொள்ளுமாறு இமாம் கூறுகிறார்’ என்றார்.
அதற்கு அந்தப் பெண் மிக ஆழமான ஒரு பதிலைக் கூறினார்: ‘நாளை வரை நான் உயிரோடு இருப்பேன் என்று இமாம் அலி (ரலி) அவர்களால் உத்தரவாதம் தர முடியுமானால், நான் இதை வாங்கிக் கொள்கிறேன். இல்லையெனில் எனக்கு இது வேண்டாம்!’ என்றார்.
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட அந்த மனிதர் திடுக்கிட்டார். ‘நாளைக்கான உணவைப் பற்றி கவலைப்படாத ஒரு விதவைப்பெண் இருக்கும் போது, நான் இன்னும் பல மாதங்களுக்குப் பிந்தைய காலத்தைப் பற்றி நினைத்துக் கவலைப்படுகிறேனே!’ என்று எண்ணி வெட்கமடைந்தார். இறைவன் மீது முழு நம்பிக்கை கொண்டு அமைதியுடன் வீடு திரும்பினார்.
எதிர்காலத்தைப் பற்றிய அதீத பயம் என்பது ஈமானில் உள்ள குறைபாட்டைக் குறிக்கிறது. நாம் எப்போது ‘இறைவன் பார்த்துக் கொள்வான்’ என்ற நிலைக்கு வருகிறோமோ, அப்போதுதான் இதயம் அமைதியடையும். அந்த மனிதரின் கவலை அவரை இமாமிடம் அழைத்துச் சென்றது. ஆனால் அந்தப் பெண்ணின் நம்பிக்கையோ அவளை இறைவனுக்கு மிக நெருக்கமாக்கியது.
செல்வம் என்பது இறைவனின் அருளில் இருக்கிறது. நாளைக்கான கவலையை இறைவனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, இன்று நமக்கு அளிக்கப்பட்ட அருட்கொடைகளுக்கு நன்றி செலுத்த கற்றுக்கொள்வோம். அல்ஹம்துலில்லாஹ்!
